PODSTAWY DYDAKTYKI

Get Started. It's Free
or sign up with your email address
PODSTAWY DYDAKTYKI by Mind Map: PODSTAWY DYDAKTYKI

1. Dydaktyka - sztuka nauczania zajmująca się: nauczaniem i uczeniem się.

2. Nauczanie - systemowa, planowa działalność nauczyciela. Przekazanie wiedzy uczniowi.

3. Uczenie się - samodzielne przyswajanie wiedzy.

4. Dydaktyka ogólna – odnosi się do wszelkiego nauczania ( wszystkich przedmiotów na wszystkich szczeblach czy poziomach tego procesu).

5. Dydaktyki szczegółowe – zwane metodykami, odnoszą się do nauczania określonych przedmiotów albo przedmiotów składających się na nauczanie początkowe.

6. Co bada dydaktyka?

7. Nauczanie i uczenie się systematyczne i zamierzone , organizowane świadomie i planowo w szkole i poza nią

8. Samokształcenie

9. Czynności nauczyciela i uczniów

10. Cele kształcenia

11. Treści kształcenia

12. Zasady kształcenia

13. Metody kształcenia

14. Środki dydaktyczne

15. Formy organizacyjne kształcenia

16. Osiągnięcia szkolne

17. Systemy dydaktyczne

18. E-learning

19. Funkcje dydaktyki

20. Diagnostyczna - bada, analizuje procesy, wykrywa prawidłowości rządzące procesem.

21. Prognostyczna - projektuje działania dydaktyczne.

22. Praktyczna (wskazuje metody, formy organizacyjne w wywoływaniu zamierzonych zmian u uczniów)

23. Metody badawcze

24. Obserwacja

25. Eksperyment

26. Wywiad

27. Analiza dokumentów pedagogicznych i psychologicznych

28. Ankieta

29. Analiza statystyczna

30. Narzędzia badawcze

31. Arkusz obserwacji

32. Testy psychologiczne i dydaktyczne

33. Kwestionariusze

34. Behawioryzm – kierunek w psychologii, powstał na początku XX wieku i trwał do lat 90. Przedstawiciele tego nurtu badali związek między bodźcem a reakcją. Do przedstawicieli należą: J.B. Watson, E.C. Tolman, B.F. Skinner. Inspiracją dla nich była teoria ewolucji. Przeprowadzali badania na zwierzętach i sądzili, że ustalenia stosują się także do ludzi. Behawiorystów interesowały zachowania obserwowalne, a nie to co dzieje się w ludzkim umyśl. Różnice indywidualne dla behawiorystów nie istniały lub nie miały znacznia.

35. Nauczyciel na lekcji jest menagerem/kierownikiem

36. Uczenie się, nauczanie wyrażane jest w wykonywaniu obserwowalnych czynności

37. Nauczyciel jest jedynym źródłem wiedzy ( uczeń pozyskuje wiedzę od nauczyciela na zasadzie „kopiuj, wklej”)

38. Obserwowalne czynności ucznia muszą przebiegać według ściśle zaplanowanego wzoru

39. Każda z czynności ucznia powinna być wzmacniana i kontrolowana (model behawiorystyczny wygenerował model: bodziec -> reakcja – wzmacnianie, zachowanie ucznia – ocena

40. Konstruktywizm – główni przedstawiciele tego nurtu to: J. Piaget, R.H. Schaffer, L.S. Wygotsky, J.S. Bruner. Wiedza jest pojęciem subiektywnym, rozwój umysłowy jest procesem społeczno-kulturowym – zatem człowiek rozwija się w kontaktach międzyludzkich i społecznym działaniu. Uczenie się jest konstruktem bądź produktem ludzkiego działania.

41. Punktem wyjścia jest aktywność ucznia

42. Uczeń jest badaczem

43. Kluczowe w nauczaniu jest stawianie ucznia w sytuacjach problemowych

44. Uczenie się nie polega na przyswajaniu cudzych pojęć ale na społecznym negocjowaniu znaczeń

45. Błędy uczniowskie są naturalnym elementem uczenia się

46. Rola nauczyciela polega na tworzeniu warunków do uczenia się (samodzielne docieranie do wiedzy)

47. 2.Progresywizm Johna Deweya

48. 1.Pragmatyczna koncepcja człowieka

49. ojciec pragmatyzmu pedagogicznego.Przedstawiał własne poglądy na człowieka i świat oraz wiedzę, prawdę i wartości.

50. Istoty ludzkie jako integralna część natury.

51. Umysł

52. służy do określania potencjalnych sposobów działania i ich konsekwencji, do powstrzymywania niewłaściwych reakcji.

53. Świat

54. cechuje się permanentną zmianą, jest pluralistyczny i nie posiada zakończonej postaci, "staje się".

55. 3. Pogląd na rzeczywistość

56. rzeczywistością jest to, co jest za rzeczywistość uznawane w danym, szczególnym kontekście historycznym.

57. 4. Problem prawdy i wiedzy

58. Cechy programów oparte na behawioryzmie

59. Idealizm i realizm oraz nauczanie i uczenie się

60. Moralny i duchowy wymiar rzeczywistości; absolutny i ponadczasowy charakter prawdy i wartości; niezmienność oraz uporządkowanie świata umysłu i idei oraz w epistemologii

61. Prawda jako "dynamiczna seria procesów", za pomocą których można było osiągnąć cele życiowe.

62. Pragmatyzm- teoria wiedzy utrzymując, że autentyczność lub wartość funkcjonalna wiedzy oraz prawdy zależą od osoby, czasu, miejsca i okoliczności.

63. Hierarchiczne uporządkowanie treści nauczania, które odnosi do siebie pojęcia i idee

64. Najwyższą pozycję w programie zajmują przedmioty ogólne i abstrakcyjne, historia i literatura, przedmioty przyrodnicze oraz język

65. Stałe kontrolowanie postępów i przekazywanie informacji zwrotnej

66. Formułowanie bliskich i dalekich celów nauczania

67. Usuwanie wszelkich luk w wiedzy

68. Akcent na trwałe przyswajanie wiedzy faktograficznej

69. Cechy programów opartych na podejściu humanistycznym

70. Filozofia współczesna i psychologia humanistyczna

71. Żadna prawda nie jest absolutna, odwieczna lub niezmienna.

72. Wiedza traktowana jako proces, w którym rzeczywistość podlega ciągłym zmianom, a sama czynność uczenia się jest utożsamiana z rozwiązywaniem problemów.

73. Uczeń w roli badacza

74. Kierowanie się uogólnieniami i hipotezami

75. Oparcie programu na osobistych doświadczeniach i zainteresowaniach jednostki

76. Proces uczenia się związany jest z prawdziwym życiem i pozostawianiem jednostce swobody w rozwoju

77. Rolą nauczyciela jest wspomaganie ucznia w samodzielnej edukacji

78. Kształcenie jako proces formowania samoświadomości, wolności wyboru i ponoszenia za nieodpowiedzialności

79. W ramach programu należy korzystać z prowadzenia eksperymentów, wyrażania ekspresji, dyskusji i rozmów.

80. Program ma charakter interdyscyplinarny, których zawartość merytoryczna i metodyczna winna być negocjowana z uczniami

81. Program nastawiony na rzeczywistą indywidualizację czy integrację

82. Cechy programów opartych na podejściu konstruktywistycznym

83. Progresywizm, egzystencjalizm

84. Przywiązanie do aspektów językowych i artystycznych.

85. Uwzględnia się przestrzeń do tworzenia samowiedzy i prowadzenia osobistych refleksji.

86. Wprowadza się do treści programowych ideologie i idee społeczne, ekonomiczne, polityczne, a także porusza się w nich tematy ważne społecznie.

87. Zasada nieustannego konstruowania i rekonstruowania wiedzy poprzez dialog prowadzony w szkole

88. Znaczna rola mowy w rozwoju myślenia dziecka i edukacyjne znaczenie obecności dorosłego w jego pobliżu.

89. Duże znaczenie procesu uczenia się od rówieśników

90. Oparcie programu na tworzeniu warunków do konstruowania wiedzy przez jednostkę, a więc do występowania ucznia w roli badacza, odkrywcy, autora pytań, aktywnego interlokutora

91. Style nauczania – jest to ogólne podejście do pracy z uczniem, będące wynikiem przekonań, postaw, doświadczeń edukacyjnych, wiedzy naukowej i potocznej, a także aktualnych warunków społecznych i materialnych szkoły.

92. Styl zamknięty – inaczej nazywany formalnym lub frontalnym. Przedstawiciele tego stylu to Albert Bandura i Ralph Tyler. Podstawa teoretyczna to behawioryzm. Cechy stylu zamkniętego to: dostarczanie modeli i zachęcanie do ich naśladowania, kontrolowanie postępów w uczeniu się oraz ocenianie zmian.

93. Styl ramowy – zindywidualizowany „nowy” styl. Przedstawiciel tego stylu to Carl Rogers. Podstawa teoretyczna to pedagogika Gestalt. Cechy stylu ramowego to: wspomaganie indywidualnego rozwoju ucznia, autentyczność kontaktu „ja-ty”, uczenie poprzez doświadczenie osobiste, pozytywne nastawienie nauczyciel – uczeń.

94. Styl negocjacyjny – lub konstruktywistyczny. Przedstawiciele to Lew Wygotski i Jerome Bruner. Podstawa teoretyczna to konstruktywizm. Cechy: uczeń – badacz, możliwość popełniania błędów przez ucznia, uczenie w małych grupach, stymulowanie umiejętności myślenia logicznego.

95. Pedagogika pragmatyzmu

96. Modele szkoły współczesnej

97. Model humanistyczny (terapeutyczny) - szkoły mają służyć pełnemu rozwojowi jednostki i jej samorealizacji

98. Model refleksyjny - stymulowanie ucznia w centrum procesów edukacyjnych, traktowanie go jako „wypytywanie” podręczników, pisanie jako aktywne strukturalizowanie tego, co uczeń już wie, czego jeszcze i w jaki sposób pragnie się dowiedzieć

99. Model emancypacyjny – jest wewnętrznie złożony. W jego warstwie filozoficznej widoczne są wpływy zarówno neoprogresywizmu, jak i rekonstrukcjonizmu oraz rekonceptualizmu.

100. 1.Jan Fryderyk Herbart

101. ujmował dydaktykę jako część pedagogiki a jej przedmiot czyli nauczanie wychowujące uważał za najważniejszy czynnik wychowania. Teoria nauczania wychowującego została później nazwana teorią stopni formalnych.

102. 2.System dydaktyczny

103. · tradycyjny · progresywistyczny · współczesny

104. 3.Teoria stopni formalnych (nauczanie wychowujące)

105. * jasność

105.1. *kojarzenie

105.1.1. system

105.1.1.1. metoda

105.1.1.1.1. zgłębianie spoczywające

106. nauczyciel prezentuje szczegółowe dane uczniowi

107. nauczyciel prowadzi swobodną rozmowę lub uczeń powtarza mechanicznie (powiązanie starego materiału z nowym)

108. nauczyciel dąży do usystematyzowania wiedzy poprzez uwydatnienie głównych myśli

109. nauczyciel zadaje uczniom prace, w których sprawdza czy uczeń przyswoił nowe wiadomości

110. umysł wędruje pomiędzy: wiem – nie wiem, uczeń ogarnia uwagą większą liczbę szczegółów.

111. pierwszy kontakt ucznia z nowym materiałem, uchwycenie szczegółów

112. apercepcja, operowanie pojęciami, tworzy się wzbogacona masa wyobrażeniowa

113. odrabianie zadań, wykonywanie własnych prac i poprawianie ich – ma doprowadzić uczniów do wprawy w metodycznym myśleniu

114. 4.Cechy systemu dydaktycznego Herbarta:

115. *Formalizm

115.1. *Rygoryzm

115.1.1. *Karno

115.1.1.1. *Autorytaryzm

115.1.1.1.1. * Intelektualizm

116. 5.Cechy szkoły herbartowskiej

117. * Schematyzm, rutyna i werbalizm.

118. *Szkoła nie przygotowywała do życia społecznego, politycznego, ani do zawodu.

119. *Szkoła tradycyjna zaniedbywała wychowanie społeczne, „urabiała według wzoru” i nie uwzględniała indywidualności ucznia.

120. *Nie liczono się z osobowością dziecka, jego potrzebami i drogami poznawczymi, eliminowano także jego aktywność.

121. *Nauczyciel posiadał bezwzględny autorytet, wprowadzał rygor i dyscyplinę.

122. System dydaktyczny Herbarta